تکنولوژی

چرا مردم چیزهای منزجر کننده و ترسناک را دوست دارند؟


مردم مشتاقانه فیلم هایی درباره قتل عام و خونریزی، خانه های خالی از سکنه پر از لکه های خون و اعضای بریده شده بدن تماشا می کنند. اما جذب ما به چیزهایی که ما را منزجر می کند، ریشه ای فراتر از سرگرمی صرف دارد. برنامه هایی در سراسر برنامه های تلویزیونی و ویدیوهای اینترنتی وجود دارد، از چیزهایی مانند خوردن غذاهای غیرعادی و آسیب زا گرفته تا فیلم های جراحی و سایر محتوای آزاردهنده که سعی می کنند بینندگان را درگیر کنند و حتی بخندند. آنها محدود به فیلم نیستند. داستان های کوتاه و رمان های زیادی نیز وجود دارند که سعی می کنند با صحنه های زننده خواننده را تحریک کنند. علاوه بر همه اینها، علاقه مندان می توانند کلیپ های واقعی از لحظات حادثه و حتی افراد کشته شده را در اینترنت بیابند. این یک پدیده رسانه ای جدید نیست. به عنوان مثال، ما می توانیم فرهنگ مشابهی از انزجار را در اوایل انگلستان مدرن ببینیم. چرا بسیاری از مردم به چیزهایی کشیده می شوند که طبق منطق باید با وحشت از آنها اجتناب کرد؟ علم مدرن پاسخی برای این سوال دارد و این پاسخ به نحوه عملکرد احساس اولیه انزجار مربوط می شود. انزجار چیست؟ انزجار اساساً یک احساس اجتنابی است: نشان می دهد که چیزی ممکن است برای بدن شما مضر باشد و شما را تشویق می کند از آن اجتناب کنید. دانشمندان بر این باورند که انزجار در ابتدا یک احساس مرتبط با غذا بود. چارلز داروین نوشت: «چقدر این حس با هر چیز غیرعادی در ظاهر، بو یا ماهیت غذای ما تحریک می‌شود.» طبق این نظریه، انزجار به آرامی رشد می‌کند تا از شما در برابر هر چیزی که ممکن است شما را در معرض عوامل بیماری‌زا خطرناک قرار دهد، محافظت کند. بیماری ها، حیوانات، صدمات جسمی و اجساد مرده. دانشمندان بر این باورند که انزجار در ابتدا برای اجتناب از غذاهای مضر ایجاد شده است، علاوه بر این، به نظر می رسد انزجار برای کنترل چیزهایی که به طور نمادین مضر هستند تکامل یافته است: نافرمانی از اخلاقیات، هنجارهای فرهنگی و ارزش های عمومی. به همین دلیل است که برخی ممکن است بگویند از یک اقدام نژادپرستانه “منزجر” شده اند. به دلیل این کارکردهای تنظیمی، انزجار اغلب «احساس دفاعی»، «احساس طرد» یا «احساس جسمی-روحی» نامیده می‌شود. جاذبه انزجار پس چگونه می توانیم این واقعیت را توضیح دهیم که چیزهای منزجر کننده گاهی اوقات می توانند ما را جذب کنند؟ تحقیقات روان‌شناختی نشان می‌دهد که محرک‌های نفرت‌انگیز بیشتر از محرک‌های عاطفی خنثی توجه ما را به خود جلب می‌کنند. طبق تحقیقات کارشناسان رسانه بریجت روبنکینگ و آنی لانگ، این احتمالاً به این دلیل اتفاق می‌افتد که از منظر تکاملی، “بیزاری از انزجار، مهم نیست که چقدر منزجر کننده باشد، باعث می‌شود افراد بهتر از آن دوری کنند.” از مواد مضر ساخته شده است. بنابراین در حالی که انزجار می تواند یک احساس ناخوشایند باشد، برای جلب توجه انسان نیز تکامل یافته است. اما چیزهای منزجر کننده فقط توجه شما را جلب نمی کنند. می توانید از آنها لذت ببرید. نینا استرومینگر روانشناس پیشنهاد می کند که ویژگی های لذت بخش انزجار ممکن است نمونه ای از پدیده ای به نام “مازوخیسم بی ضرر” باشد. تمایل انسان به دنبال کردن تجربیات به ظاهر «منفی» برای لذت بردن از «خطرات کنترل شده» مانند سوار شدن بر ترن هوایی یا خوردن غذاهای بسیار تند. به گفته استرومینگر، این امکان وجود دارد که «هر احساس منفی وقتی از این باور جدا شود که آنچه اتفاق می‌افتد واقعاً بد است و هیجان روانی ناشی از آن به خودی خود خوشایند یا جذاب باقی می‌ماند، پتانسیل خوشایندی را دارد. » بنابراین نه تنها می توانید جذب چیزهای منزجر کننده شوید، بلکه یک مکانیسم روانی وجود دارد که به شما امکان می دهد در شرایط مناسب از آنها لذت ببرید. انزجار شکسپیر که از این جاذبه تمجید می کند و از آن سود می برد، محصول عصر دیجیتال نیست. این پدیده حتی در زمان شکسپیر نیز رایج بود. در تراژدی رسوایی نمایشنامه نویس تیتوس آندرونیکوس به اندازه یک فیلم قتل عام مدرن خون وجود دارد. طبق یک برآورد، صحنه‌های نمایشنامه شامل «14 مرگ، 9 مورد از آن‌ها روی صحنه، 6 قطع عضو، 1 تجاوز جنسی (یا 2 یا 3، بسته به نحوه شمارش)، 1 دفن زنده، 1 مورد جنون و 1 مورد است. ادم خواری. ‘، به طور متوسط ​​5.2 عمل ظالمانه، یا یک در هر 97 خط. سینتیا مارشال منتقد، با مرور «جذابیت مبهم خشونت در نمایشنامه» می‌پرسد: «چرا مخاطب، هر مخاطبی، از تکرار خشونت تیتوس علیه بدن انسان لذت می‌برد؟» پاسخ در ماهیت قانع‌کننده انزجار نهفته است که روانشناسان دارند. ثبت شده. در واقع، در اوایل انگلستان مدرن، یک صنعت کلبه انزجار وجود داشت. تصویری از اجرای تیتوس آندرونیکوس شکسپیر. انبوهی از مردم اعدام‌های عمومی را تماشا می‌کردند و اجساد جنایتکاران را در زنجیر آویزان می‌کردند تا مردم ببینند. در سالن‌های آناتومیک در فضای باز، تماشاگران کنجکاو می‌توانستند پزشکان را تماشا کنند که مرده‌ها را تشریح می‌کنند. داروسازان قسمت‌های جداشده بدن انسان را قبل از ترکیب کردن با دارو در مغازه‌های خود به نمایش گذاشتند. رویکردی که امروزه به آن «آدم خواری پزشکی» می گویند. و این به این دلیل نیست که مردم الیزابتی سنگدل بودند و آستانه انزجار بالاتری داشتند. مردم آن روزگار با اینکه خود جذب این زشتی ها شده بودند، نفرت خود را از آنها ابراز می کردند. «ساموئل پپیس»، وقایع نگار، پس از دیدن جسد سوخته در انبار یک تاجر نوشت: «اگرچه منظره زشتی بود، اما من را بسیار خوشحال کرد.» و بنابراین، درست مانند امروز، این شنیع توجه ما را به خود جلب می کند و خشنود است. صحنه های وحشتناک نمایشنامه ای مانند تیتوس آندرونیکوس نشان دهنده این واقعیت است که مردم الیزابتی در فرهنگی زندگی می کردند که آنها را تشویق می کرد به چیزهای منزجر کننده نگاه کنند، حتی اگر احساس می کردند باید از آنها دور شوند. تماشاگران شکسپیر این لذت ناخوشایند را پذیرفتند. درست مانند مخاطبان مدرنی که جدیدترین فیلم های ترسناک را در سینما و تلویزیون تماشا می کنند. احساس انسانی که از شما محافظت می کند به همان اندازه به شما امکان می دهد از چیزهایی که باید در برابر آنها محافظت کنید لذت ببرید.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *