تکنولوژی

چرا در شب بیشتر احساس درد می کنیم؟



از دیرباز این راز باقی مانده است که چرا یکی از ابتدایی ترین تجربیات انسان، یعنی احساس درد فیزیکی، در طول روز و شب متفاوت است. در واقع، از آغاز دوران پزشکی، پزشکان و بیماران دریافته اند که بسیاری از انواع دردها در شب بدتر هستند. اکثر تحقیقات انجام شده تا کنون تلاش کرده اند تا درد شبانه را با کم خوابی یا اختلال خواب مرتبط کنند، اما چندان موفق نبوده اند. در مطالعه‌ای که اخیراً منتشر شده است، دانشمندان به سرپرستی کلود گرونفیه از مرکز تحقیقات علوم اعصاب در لیون، فرانسه، بینشی در مورد تغییرات حساسیت درد به دست آوردند و فرض کردند که ساعت شبانه‌روزی بر این تغییرات تأثیر می‌گذارد و در زمان‌های مختلف روز اوج می‌گیرد و می‌افتد. همه انسان ها در تمام سیستم های بدن خود ریتم های درونی دارند. این فرآیندهای بیولوژیکی که به عنوان ریتم شبانه روزی شناخته می شوند، توسط ساعت داخلی بدن کنترل می شوند. لنس کریگسفلد، زیست شناس دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، می گوید: آنها تقریباً بر تمام سیستم های بدن تأثیر می گذارند و تقریباً همه جنبه های فیزیولوژی و رفتار ما را کنترل می کنند. کریگسفلد و تیمش تأثیر این ریتم‌ها را بر درد نشان دادند و نشان دادند که یک محرک دردناک در حوالی ساعت سه صبح و کمترین درد در سه بعد از ظهر درک می‌شود. نادر قاسملو، دانشمند درد در دانشگاه کوئینز در کانادا که در تحقیق جدید شرکت نداشت، گفت: “این مطالعه به سوالاتی پاسخ می دهد که ما برای مدت طولانی پاسخی برای آنها نداشتیم.” فرآیندی که توسط ساعت داخلی بدن کنترل می شود دشوار است و طراحی چنین مطالعاتی دشوار است. محققان باید شرکت کنندگان را در یک محیط آزمایشگاهی کنترل شده قرار دهند تا تأثیر عوامل محیطی یا رفتاری را که می تواند باعث نوسانات ریتمیک شود، از بین ببرد. به این روش «پروتکل روتین ثابت» می گویند که در آن همه چیز (نور، دما، دسترسی به غذا) ثابت نگه داشته می شود و شما نمی دانید چه زمانی از روز است.در نور کم دراز بکشید. آنها اجازه ندارند بخوابند، بیرون بروند یا بایستند. غذا در قالب میان وعده های کوچک هر ساعت سرو می شود. شرکت کنندگان می توانند با اعضای تیم صحبت کنند، اما اعضای کارکنان قرار نیست چیزی در مورد کلاس بگویند. Grünfier توضیح می دهد که طبق پروتکل، هیچ چیز در محیط یا رفتار شرکت کنندگان ریتمیک نیست. بنابراین اگر محققان بیومارکری را بیابند که دارای ریتم 24 ساعته است، به این نتیجه می‌رسند که این الگو از سیستم زمان‌بندی شبانه‌روزی سرچشمه می‌گیرد. برای بررسی ماهیت ریتمیک درد، تیم گرونفی 12 مرد جوان سالم را پیدا کردند که موافق بودند، پروتکل را در 34 کامل کردند. ساعت ها. تیم تحقیقاتی هر دو ساعت یک بار با استفاده از دستگاهی که روی ساعد قرار می‌گرفت، حساسیت آن‌ها را به درد آزمایش می‌کرد و به آرامی دما را یک درجه افزایش می‌داد تا زمانی که شرکت‌کنندگان درد را گزارش کردند و در دمای 46 درجه سانتی‌گراد متوقف شدند. شرکت کنندگان همچنین با دستگاهی که روی دماهای خاص (42، 44 و 46 درجه سانتیگراد) تنظیم شده بود مورد آزمایش قرار گرفتند و سپس از آنها خواسته شد تا سطح درد خود را در مقیاس بصری نشان دهند. ساعت بدن باید بدست آید. در حالی که ریتم‌های هر فرد از یک چرخه روزانه پیروی می‌کند، برخی از آنها زودتر یا دیرتر در روز کج می‌شوند و در نتیجه الگوهایی مانند جغد صبح، جغد شب، و افراد در بین آنها ایجاد می‌شود. ملاتونین (هورمونی که حدود دو ساعت قبل از زمان عادی خواب ترشح می شود) و سپس از این اطلاعات برای تطبیق ریتم آزمودنی ها با ساعت 24 ساعته استفاده کرد. سپس یک چرخه واضح از درد وجود داشت. بر اساس این معیار استاندارد شده، به طور متوسط ​​حساسیت به درد بین 3 تا 4 صبح به اوج خود می رسد و حدود 12 ساعت بعد به اوج خود می رسد.همچنین محققان نشان می دهند که این ریتم ها مختص محرک های دردناک هستند. شرکت کنندگان همچنین یک کار را انجام دادند که در آن دما به آرامی افزایش می یافت تا زمانی که گرما را تشخیص دهند. اما در این آستانه‌های بی‌درد، هیچ الگوی ریتمیکی نسبت به شدت احساس مردم وجود نداشت. بث دارنال، مدیر آزمایشگاه نوآوری تسکین درد در دانشگاه استنفورد، می گوید: «این بسیار منطقی و در عین حال نسبتاً غیر واضح است، زیرا اگر خیلی بدیهی بود، مدت ها قبل ثابت می شد.» درد با کم خوابی همراه است. تیم تحقیقاتی استدلال کردند که هر گونه افزایش حساسیت به درد ناشی از کم خوابی به تدریج با افزایش فشار خواب در طول شب افزایش می یابد. این در تضاد با الگوی افزایش و کاهش ناشی از سیستم شبانه‌روزی بود، بنابراین محققان از مدل‌سازی ریاضی برای بررسی میزان تغییر درک درد شرکت‌کنندگان با افزایش تدریجی در مقابل تغییر ریتمیک استفاده کردند. مقالات مرتبط: نتایج به‌شدت نقش سیستم شبانه روزی را پشتیبانی می کند: 80٪ داده ها را می توان با عامل شبانه روزی توضیح داد و تنها 20٪ از داده ها را می توان با عامل خواب توضیح داد. گرونفیر می گوید: «ما از این نسبت شگفت زده شدیم. او می افزاید: “من فکر می کردم عامل خواب تاثیر بیشتری خواهد داشت… اما این بدان معنا نیست که خواب مهم نیست زیرا ما مطالعه خود را روی افرادی انجام دادیم که مشکل خواب ندارند.” کسانی که اختلال خواب دارند، ممکن است به این معنی باشد که در برخی افراد نیاز به خواب تاثیر بیشتری بر درد دارد. تکرار این مطالعه در نمونه ای از زنان ضروری است. از آنجایی که هورمون هایی مانند استروژن بر ریتم شبانه روزی تأثیر می گذارد، محققان ممکن است الگوی مشابهی از ریتمیک درد در زنان پیدا نکنند. دبرا اسکن، زیست شناس از دانشگاه سوری در انگلستان که در این تحقیق شرکت نداشت، می گوید: «هر بار که مطالعه ای روی زنان و مردان انجام می دهیم، تفاوت های جنسیتی را مشاهده می کنیم. اما من فکر می کنم این به دامنه (یا اینکه چقدر منحنی بزرگ است) مربوط می شود. فکر نمی‌کنم زمانی که ما بیشتر به درد حساس هستیم، تغییر می‌کند.» اگرچه مطالعه جدید کوچک است (با نمونه‌ای متشکل از 12 مرد)، تأثیرات ریتمیک آن‌قدر قوی است که محققانی مانند Scann مطمئن هستند که در حال مشاهده درد هستند. اثر شبانه روزی واقعی در مورد درد یافت شده است که می تواند در مطالعات آینده در جمعیت های مسن تر و گروه های قومی مختلف مورد بررسی قرار گیرد. دارنال امیدوار است که در آینده، مطالعه ماهیت شبانه روزی درد ناشی از بیماری هایی مانند سرطان یا زونا بر نحوه درمان درد تأثیر بگذارد. او می‌گوید: «آسیب‌شناسی شبانه‌روزی ممکن است یک هدف درمانی مهم‌تر از آنچه قبلاً قدردانی می‌شد، باشد. شاید بهتر باشد که مدیریت درد را بر اساس ساعت درونی بدن به جای ساعت روی دیوار قرار دهیم. این تنها یکی از موضوعاتی است که محققانی مانند جان هویگنش، زیست شناس ریتم شبانه روزی در بیمارستان کودکان سینسیناتی، در حال بررسی آن هستند. در سال 2019، هویگنش و همکارانش مقاله ای منتشر کردند که نشان می داد تجویز داروهای مسکن در بیمارستان در صبح افزایش یافته و در شب کاهش می یابد. به عبارت دیگر، بیمارستان ریتم 24 ساعته خودش را داشت، اما این ریتم به درستی نیازهای بیماران را منعکس نمی کرد. هوگنش می‌گوید: «درد بیشتر در شب گزارش می‌شد، اما تا روز بعد درمان نشد.» هوگنش امیدوار است که پزشکان مقاله آزمایشگاهی جدید گرونفی را بخوانند و تصمیم بگیرند که مسکن‌های ضد درد را در شب تجویز کنند. او همچنین چنین است. امیدواریم که این یافته‌ها انگیزه تحقیقات بیشتری را در مورد مکانیسم‌های درد ایجاد کند. اما در حال حاضر نمی‌توانیم فرض کنیم که همه انواع درد در شب به اوج خود می‌رسد. برخی از افراد مبتلا به بیماری‌های التهابی مانند میگرن و آرتریت درد بیشتری را در صبح گزارش می‌کنند، بنابراین ممکن است که این تغییرات بستگی به نوع بافت یا سیستم بدنی دارد که تحت تاثیر قرار گرفته است. از سوی دیگر، مطالعه گروه‌های مختلف افراد می‌تواند ریتم‌های منحصربه‌فرد را نشان دهد. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که چه چیزی باعث افزایش یا کاهش درد می‌شود، اما سرنخ‌هایی وجود دارد. تقریبا هر سلول در بدن ساعت مولکولی مخصوص به خود را دارد که به سیگنال ها پاسخ می دهد. ضربان ساز اصلی مغز ما در حال گوش دادن است. بنابراین عصب شناس دانشگاه آکسفورد Zamil Kader و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که میزان دردی که احساس می کنیم ممکن است به دلیل ریتم سلول هایی باشد که درد را تشخیص می دهند. یک مقاله پیش‌چاپ از آزمایشگاه او این فرضیه را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که نوسانات درد در طول 24 ساعت به ساعت‌های مولکولی در نورون‌ها وابسته است که با حذف یک محرک دردناک فعال می‌شوند، سطح درد جوندگان در طول روز ثابت می‌ماند. شاید مهمترین نکته در حال حاضر این باشد که وقتی درد رخ می دهد، نقش سیستم شبانه روزی به این معنی است که آنچه بالا می رود باید در نهایت پایین بیاید. و در مسیر پر پیچ و خم درد، می توانید ساعت ها بدون مصرف حتی یک قرص تسکین درد داشته باشید و سپس دردتان دوباره بدتر شود.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.