تکنولوژی

چرا بچه دار شدن برای مردم اینقدر سخت است؟



یک مطالعه جدید توسط محققان مرکز تکامل میلنر در دانشگاه باث نشان می دهد که کروموزوم های خودخواه مسئول مرگ زودهنگام اکثر جنین های انسان هستند. این تحقیق که در مجله PLoS Biology منتشر شده است، توضیح می دهد که چرا جنین انسان اغلب زنده نمی ماند، در حالی که جنین ماهی زنده می ماند. این یافته ها همچنین پیامدهایی برای درمان ناباروری دارد. قبل از اینکه یک زن حتی بفهمد باردار است، بیش از نیمی از تخمک های بارور شده او در اثر مرگ زودرس می میرند. همچنین، پس از چند هفته، بسیاری از کسانی که زنده می مانند تا باردار شناخته شوند، به طور ناگهانی سقط جنین می کنند. چنین سقط‌هایی بسیار رایج و البته بسیار نگران‌کننده هستند. پروفسور لارنس هورست، مدیر مرکز تکامل میلنر، تحقیق کرده است که چرا پس از هزاران سال تکامل، هنوز بچه‌دار شدن برای انسان‌ها بسیار دشوار است. علت آشکار بسیاری از این مرگ‌های زودرس این است که جنین‌ها تعداد کروموزوم‌های صحیحی ندارند. تخمک های بارور شده باید دارای 46 کروموزوم، 23 کروموزوم از تخمک مادر و 23 کروموزوم از اسپرم پدر باشند. پروفسور هورست می‌گوید: «بسیاری از جنین‌ها تعداد کروموزوم‌های اشتباهی دارند، اغلب 45 یا 47 کروموزوم، و تقریباً همه این جنین‌ها در رحم می‌میرند». حتی در مواردی مانند سندرم داون با سه نسخه از کروموزوم 21، حدود 80 درصد جنین ها تا پایان بارداری زنده نمی مانند.” هورست سرنخ‌ها را به هم وصل کرد. با این مضمون همراه شد. اول اینکه، وقتی تعداد کروموزوم جنین غیر طبیعی است، معمولاً ناشی از اشتباهاتی است که وقتی تخمک‌ها در بدن مادر ساخته می‌شوند، نه زمانی که اسپرم در بدن پدر ساخته می‌شود. در واقع تعداد کروموزوم های بیش از 70 درصد تخمک هایی که تولید می شوند نرمال نیست، ثانیاً در مرحله اول از دو مرحله تولید تخمک خطا رخ می دهد، مرحله اول در برابر جهش هایی آسیب پذیر است که این روند را مختل می کند، بنابراین جهش ها می تواند به طور خودخواهانه به بیش از 50 درصد تخمک ها حمله کند و کروموزوم جفت را طی فرآیندی به نام پیشرفت سانترومر از بین ببرد. این پدیده به خوبی در موش ها ثبت شده است. به دنبال آن، و دانشمندان مدت‌هاست که به آن در انسان‌ها نیز مشکوک بوده‌اند و پیشنهاد کرده‌اند که به نوعی با مشکل کاهش یا افزایش تعداد کروموزوم‌ها مرتبط است. انجام می دهد، اما شکست می خورد و در نتیجه تخمکی با کروموزوم های بسیار کم یا زیاد تولید می شود، یعنی جنین های تخمک های معیوب زودتر از باقی ماندن در کل دوره می میرند. این بدان معناست که کودکانی که زنده می مانند بهتر از حد متوسط ​​هستند. هورست توضیح داد: مرحله اول تولید تخم مرغ عجیب است. یک کروموزوم از یک جفت وارد تخمک می شود و دیگری از بین می رود. اما اگر کروموزوم بداند که قرار است از بین برود، به قول معروف چیزی برای از دست دادن ندارد. شواهد مولکولی اخیر نشان می‌دهد که وقتی برخی از کروموزوم‌ها متوجه می‌شوند در این مرحله اول از دست خواهند رفت، رفتار خود را تغییر می‌دهند تا از تخریب خود جلوگیری کنند که به طور بالقوه منجر به از دست دادن یا افزایش کروموزوم و مرگ جنینی می‌شود. لازم به ذکر است که اگر مرگ جنین به نفع سایر فرزندان آن مادر باشد، زیرا کروموزوم های خودخواه اغلب در خواهر و برادرهایی هستند که غذای اضافی دریافت می کنند، جهش بهتر عمل می کند زیرا جنین ها را می کشد. هورست گفت: ماهی و دوزیستان. من آن مشکل را ندارم در بیش از دو هزار جنین ماهی، حتی یک مورد خطای کروموزومی مادری مشاهده نشده است.» فراوانی این پدیده در پرندگان نیز بسیار کم است، حدود 0.04 درصد فراوانی مشاهده شده در پستانداران، برعکس، افزایش یا کاهش تعداد کروموزوم ها برای هر پستانداری که مورد مطالعه قرار گرفته است مشکل ساز بوده است. هورست اظهار داشت: «این یکی از مضرات تغذیه کودکان در رحم است. اگر زودتر بمیرند، به نفع بازماندگان خواهد بود. این ما را در برابر این نوع جهش‌ها آسیب‌پذیر می‌کند.» هورست مشکوک است که انسان ها ممکن است واقعاً آسیب پذیر باشند. در موش ها، مرگ یک جنین منابع را در اختیار بازماندگان همان جنین قرار می دهد. این شانس بقای دیگران را حدود 10 درصد افزایش می دهد. اگرچه انسان ها معمولاً هر بار یک نوزاد به دنیا می آورند، مرگ زودهنگام جنین به مادر اجازه می دهد تا به سرعت تولید مثل کند. او احتمالاً هرگز نخواهد فهمید که تخمک او بارور شده است. شواهد اولیه نشان می دهد که پستاندارانی مانند گاوها که در یک زمان یک جنین رشد می کنند، به نظر می رسد نرخ بالایی از مرگ جنین را به دلیل اشتباهات کروموزومی دارند، در حالی که پستاندارانی که جنین های متعددی در آنها رشد می کند. یک بار، که در رحم خود رشد می کنند، مانند موش و خوک، نرخ مرگ و میر جنینی کمتری دارند. تحقیقات هورست همچنین نشان می دهد که در انسان و موش، سطوح پایین پروتئینی به نام Bub1 می تواند باعث کاهش یا افزایش تعداد کروموزوم ها شود. هورست می گوید، با افزایش سن مادر و افزایش تعداد مشکلات کروموزومی جنین، سطح Bub1 کاهش می یابد. با شناسایی این پروتئین های سرکوبگر و افزایش سطح آنها در مادران مسن می توان باروری را بازیابی کرد. همچنین امیدوارم این بینش ها گامی رو به جلو برای کمک به زنانی باشد که در باردار شدن یا تجربه سقط های مکرر مشکل دارند.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.