تکنولوژی

رمز و راز 120 ساله; چرا دست های تی رکس کوچک بود؟



در آگوست 1902، بارنوم براون گروهی از دیرینه شناسان را به سمت چشم انداز عجیب و ناهموار تپه های نواری در سرزمین های بد مونتانا هدایت کرد. علیرغم افزایش دما و شن‌های ریز، آنها به دنبال فسیل‌ها بودند و با ابزارهایی مانند کلنگ و اسکنه در زمین قهوه‌ای طلایی حفاری کردند. آنها میزهای کوچکی را در موقعیت های پراکنده پیدا کردند. این محققان مجبور شدند خبرهای خوبی را به موزه تاریخ طبیعی آمریکا بفرستند.هنری فیلد آزبورن، مدیر براون، از دفترش در نیویورک نگران کارکنانش در شرایط حفاری بود. او به تازگی آخرین یافته آنها را دریافت کرده بود، یک قطعه سنگ بزرگ که حاوی جمجمه یک دایناسور اردک مانند است. این جمجمه با گاری از فاصله 3379 کیلومتری از محل حفاری حمل شده است. سفری خطرناک و عذاب آور که تنها وسیله آن اسب و راه آهن بود و کار بسیار می طلبید. آزبورن متوجه شد که فسیل موجود در سنگ شکل خود را از دست داده و خرد شده است. این استخوان به زیرزمین موزه منتقل شد، اما یافته های جدیدی به دست آمد. براون تعدادی استخوان از یک دایناسور گوشتخوار بزرگ را پیدا کرد که در آن زمان برای علم کاملاً جدید بود. طول استخوان ران دایناسور به 1.5 متر می رسد. این دایناسور همان تیرانوزاروس رکس یا تی رکس معروف بود که اولین بار در آن زمان کشف شد. براون قبلاً چنین چیزی را ندیده بود. او در نامه ای به آزبورن نوشت: «بی شک این کشف از اهمیت علمی بالایی برخوردار است.» در واقع استخوان های تی رکس کشف قرن هستند. کشفی که می تواند درک ما را از دایناسورها تغییر دهد و عصر مدرن را به این موجودات باستانی علاقه مند کند. اما از همان ابتدای اکتشافات، یک جنبه از این پادشاهان گوشتخوار بسیار مرموز بود: دستان کوچک. اسکلت تی رکس که براون کشف کرد تمام انگشتان و هر دو بازوی جلویی خود را از دست داده بود. تصویر آن در پرتره های اولیه بر اساس حدس و گمان ترسیم شده است و این ظن را ایجاد می کند که بازوهای تی رکس ممکن است چندان کوتاه نبوده باشند. اما هدف از این سلاح ها چه بود و چرا آنقدر کوچک بودند؟در اوایل قرن بیستم، جمع آوری فسیل های بزرگ یک کار لجستیکی و معدنی دشوار بود که شامل دسترسی به مکان های صعب العبور با گاری های اسبی بود. کم اهمیت. این بازوها با اندازه تی رکس تناسب ندارند، گویی از گونه دیگری گرفته شده و به بدن تی رکس متصل شده اند. شاید آنها نتیجه یک اشتباه خنده دار در جمع آوری استخوان ها در قرن نوزدهم باشند. به عنوان مثال، یکی از اشتباهات آن زمان این بود که تیغه های الماس روی کمر استگوزاروس به دم آن چسبیده بود. به گفته دیرینه شناس دانشگاه آیداهو LG Kromanacker، “با نگاه کردن به دست های T-Rex، همه چیز خنده دار به نظر می رسد.” این دست ها با هر موجود امروزی بسیار متفاوت هستند. از زمان کشف این گونه گوشتخوار، منشأ بحث های زیادی بوده است، و علیرغم دهه ها تحقیق، امروزه هیچ سرنخی در مورد علت اسلحه های کوچک بدون استخوان های گمشده وجود ندارد اگرچه T-rex اصلی براون در سال 1902 حفاری شد، این کشف قبل از اینکه دانشمندان به سلاح های کوچک این گونه اشاره کنند بود. اسکلت اولیه شامل یک گروه پراکنده از استخوان های جوش خورده، شامل استخوان ران، بازو، بازو و بخشی از جمجمه است. شش سال بعد، یک شکارچی فسیلی اسکلت دیگری را در منطقه بیگ درای کریک کلرادو پیدا کرد. این گونه به طرز عجیبی کامل بود و هنوز در موزه ملی تاریخ طبیعی آمریکا نگهداری می شود. اما این گونه نیز دست نداشت. در طول قرن گذشته، دانشمندان زمان زیادی را صرف حدس و گمان در مورد اینکه بازوهای تی رکس واقعاً چه شکلی هستند، کرده اند. بسیاری از این گمانه زنی ها بر اساس گورگوساروس، نوع دیگری از تیرانوزور است که در دوره کرتاسه پسین، حدود 66 تا 101 میلیون سال پیش، در آمریکای شمالی زندگی می کرد. در 5 سپتامبر 1988، چوپانی به نام کتی وانکل در منطقه دریاچه فورت پک در مونتانا با برجستگی عجیبی در زمین برخورد کرد. این دست انداز مثل گوشه پاکت بود. شاید تی رکس از بازوهای کوچک خود برای بلند کردن خود از زمین استفاده کرد. دانکل آن روز وقت کافی برای کندن استخوان‌ها را نداشت، اما آن را فراموش نکرد و یک ماه بعد با کشف کلکسیونی از استخوان‌های بلند به محل بازگشت و سپس استخوان‌ها را به موزه موزه برد. صخره ها، صدها مایل به سمت غرب. رئیس دیرینه شناسی پذیرفت که نگاهی سریع به آنها بکند. آنها به زودی متوجه شدند که استخوان‌ها فسیل یک دایناسور معمولی نیست، بلکه استخوان‌های یک بازوی تی رکس است که سال‌ها مخفی مانده بود و در نهایت استخوان‌های باقی‌مانده دایناسور کشف شد و یک هیولای 3175 کیلوگرمی کشف شد. به دست آمده، که در حالت مرگ کاملاً حفظ شده بود، حفظ شد و درست مانند یک پرنده مرده به نظر می رسید. این دایناسور “وانکل رکس” نامگذاری شده است و دست های قبلی آن کوچکتر از حد انتظار بوده است.معمای اسلحه های کوچک در طول قرن گذشته، دانشمندان به جزئیات هیجان انگیزی در مورد جنبه های مختلف زندگی تی رکس دست یافته اند که ممکن است مانند عبور آهسته از آن باشد. جنگل‌های باتلاقی شمال غرب آمریکا. آسیب‌پذیری آن‌ها به نقرس اشاره می‌کند. دیرینه‌شناس الیزابت بوثمن و همکارانش همچنین کلاژن اصلی را در برخی فسیل‌های خارق‌العاده بررسی کردند. تا کنون، بازوهای کوچک T-Rex گمراه‌کننده بوده‌اند، اما تلاش‌های بیشتر ممکن است هدف احتمالی را آشکار کند. دانشمندان زمان زیادی را صرف یافتن محل واقعی تیغه های پشتی استگوزاروس کردند. آنها در ابتدا این تیغه ها را به دم اضافه کرده بودند. یکی از ایده های اولیه مربوط به آزبورن بود که نام تی رکس را برای این دایناسور انتخاب کرد. اسکات پیرسون، کلکسیونر ارشد موزه تاریخ طبیعی مکبی، گفت: «او سلاح های کوچک زیادی دید و آنها را با باله های کوچک کوسه های مدرن مقایسه کرد. دور در کارولینای جنوبی کوسه های نر از دو باله در دم خود برای چسبیدن به گونه ماده در هنگام جفت گیری استفاده می کنند که می تواند کار دشواری در زیر آب باشد. پیرسون اضافه می کند که آزبورن جفت گیری یک جفت تیرانوزور را پیشنهاد می کند که در آن نر از دستان خود برای نگه داشتن گونه ماده استفاده می کند. پیرسون توضیح می دهد که آزبورن از برخی جهات حق دارد. شاید گونه های نر تی رکس دست های متفاوتی نسبت به گونه های ماده داشتند و از آنها برای مقاربت استفاده می کردند. از سوی دیگر، با حفاری گونه های بیشتری که تعداد آنها امروزه به حداقل 40 مورد رسیده است، دانشمندان تأیید می کنند که تمام تی رکس های کشف شده دارای سلاح های کوچک بوده و این سلاح ها در همه گونه های مشتق شده مشابه بوده اند. دست ها ممکن است با جمجمه بزرگ او باشد. یکی دیگر از امکان سرگرم کننده این است که T-Rex از بازوهای کوچک خود برای بلند کردن خود از زمین استفاده می کند. T-rex با وزن 7031 کیلوگرمی معادل یک فیل بزرگ آفریقایی، شاید نمی توانست به راحتی در حالت استراحت حرکت کند و نمی توانست به راحتی روی پاهای خود بایستد. بسیاری از حیوانات مدرن مانند لاک پشت ها با این مشکل دست و پنجه نرم می کنند و هنگام غلتیدن مانند تاب تکان می خورند. پیرسون می‌گوید، بنابراین هنگامی که آن‌ها می‌خواهند از یک موقعیت چسبناک خارج شوند، ممکن است از دستان خود برای بلند شدن استفاده کرده باشند. با این حال، این نظریه دارای ایراداتی است و ممکن است دست های این شکارچی چندان مفید نبوده باشد.بر اساس ادعای بحث برانگیز دیگری که توسط یک دانشمند در سال 2017 مطرح شد، گونه هایی مانند وانکل رکس ممکن است از دستان خود به عنوان سلاح استفاده کرده باشند. به عنوان مثال، ممکن است قربانی را در آرواره های خود نگه داشته باشند یا قبل از پاره کردن آن را با وزن بدن خود تنظیم کرده باشند. بر اساس این ایده، بازوهای کوچک تی رکس بسیار عضلانی بودند. بر اساس محاسبات انجام شده، تی رکس حتی با بازوهای 0.9 متری می توانست تنها در چند ثانیه آسیب جدی وارد کند و زخم های عمیقی وارد کند، اما این احتمال وجود دارد که بازوهای تی رکس مفید نبوده و تنها بقایای زائده هایی باشد که زمانی وجود داشتند مفید بودند. شاید این دست ها به سادگی از دوران دیگری به جا مانده باشند.در نتیجه، ممکن است در آینده ای دور این شکارچی وحشتناک انسانی حتی بدون دست تکامل یافته و شبیه یک کوسه وحشتناک در خشکی باشد.برای چندین دهه، دانشمندان بر این باور بودند که تیرانوسورها تنها هستند. گونه هایی با سر. آنها بزرگ و کوچک بودند تا اینکه مراکسس گیگاس در پاتاگونیا در سال 2012 کشف شد. پیرسون معتقد است که اگر سلطنت تیرانوزاروس با برخورد یک سیارک به پایان نمی رسید و نوار ویدئویی تکاملی را 5 تا 20 میلیون سال جلوتر می بردیم، پیرسون معتقد است که دست های تیرانوزاروس دوباره کوچکتر شده اند؟ پاسخ بله است. این امکان وجود دارد که تی رکس حتی بازوهای خود را به طور کامل از دست داده باشد. پیرسون همچنین توضیح می دهد که حتی اگر T-Rex کار زیادی با دستان خود انجام نمی داد، می توانست از آنها برای کارهای کوچک استفاده کند. اگرچه این روند کوچک شدن ادامه داشت. این مشکل در مورد گونه های ماده ای که از دستان خود برای کندن لانه مانند لاک پشت های دریایی استفاده می کنند نیز صدق می کند. آنها همچنین ممکن است در نظافت نقش داشته باشند، به عنوان مثال، مجموعه ای از هیولاهای 13.7 متری را در نظر بگیرید که پرهای خود را باز می کنند. (بسیاری از دیرینه شناسان بر این باورند که دایناسورها دارای پر بوده اند.) امروزه دانشمندان گروه کاملی از تیرانوسورهای فسیلی را در سه مکان جداگانه در آمریکای شمالی کشف کرده اند. این فسیل ها نشان می دهد که این گونه ها بسیار اجتماعی تر از آنچه قبلا تصور می شد بودند. بنابراین برخی از کارشناسان بر این باورند که احتمالاً دستان کوچک T-Rex اجتماعی برای تغذیه آن مفید بوده است. اگر دایناسورهای گوشتخوار مانند کفتارها می خوردند و دور لاشه تریسراتوپ و سایر هم عصران خود جمع می شدند، دستان بزرگ آنها مانع از تغذیه آنها با هم می شد. به گفته کرومنیکر، «بر اساس این فرضیه، دلیل اسلحه‌های کوچک این است که در هنگام جنگ غذایی مانعی برای آنها ایجاد نمی‌شود». با این حال، Krumnaker اشاره می کند که آزمایش چنین ایده هایی بسیار دشوار است زیرا هیچ گونه زنده ای برای مقایسه با امروز وجود ندارد. او می گوید: «تنها گونه نزدیک به تیرانوسوروس، با سر بزرگ و بازوهای کوچکش، ممکن است برخی از پرندگان شکاری باشند.» از حدود 2.5 میلیارد تی رکسی که روی زمین راه رفتند، اسکلت وانکل یکی از معدود اسکلت های کامل است. یک راه حل ممکن است استفاده از فیزیک پایه باشد. یکی از آخرین ایده ها این است که دستان پادشاه دایناسورها برای یک هدف مهم کوچک بوده است. باید دلیلی برای این بازوهای کوچک وجود داشته باشد. این دست های کوچک ممکن است به آنها کمک کند تا سرهای بزرگ و آرواره های قوی دارند.سایه وحشتناک تی رکس تصادفی نیست.برای درک دلیل این مشکل باید به طرح بدن آن ها نگاهی بیندازید.اوایل امسال محققان ثابت کردند که دایناسور دیگری به نام Meraxus Gigas یک دایناسور 4082 کیلوگرمی است. غول پیکری که در اواخر دوره کرتاسه در پاتاگونیا زندگی می کرد، طرح بدنی مشابه با تی رکس داشت. هر دو دایناسور از دور به هم وابسته هستند و هر دو دارای بدن و سر بزرگ و بازوهای کوچک بودند. طبق یک فرضیه، با رشد دایناسورها سر و بدن این شکار چی اندازه دستان آنها بر این اساس کاهش می یابد. شاید دلیل این کوچکی حفظ تعادل بدنشان بوده است. برای درک این سوال باید دندان های این گونه ها را بررسی کنید. دندان های قیفی شکل تی رکس بر خلاف دندان های سوزنی یا اره مانند برخی حیوانات دیگر بود. بلکه بیشتر شبیه موز با دندان است. به گفته پیرسون: نوک دندان تیرانوزاروس به شما آسیبی نمی رساند. بلکه کناره های آن تیزتر است. به همین دلیل تی رکس به جای ذبح قربانی، با نیروی فک های عظیم خود استخوان های او را خرد می کند و سپس قطعات بزرگی از آن را می برد و می بلعد.مقاله مرتبط: اما این روش مستلزم قدرت عضلانی بالایی است. دندان های سنگین باید در فک های قوی قرار می گرفتند تا در برابر ضربه مقاومت کنند، بنابراین مجموعه ای کامل از ماهیچه ها به عملکرد صحیح آنها کمک می کرد. به طور خلاصه، سر و گردن این گونه ها بسیار پهن بود. به گفته پیرسون ها: این سوال مشکل ساز است. زیرا همه دایناسورهای گوشتخوار، از آلوسوروس تا ولاسیراپتور، روی دو پا ایستاده و تا حدودی مانند یک تاب تکامل یافته اند. با توجه به سر بزرگ تی رکس، اگر قرار بود بازوهای این گونه بزرگتر شوند، دم باید برای حفظ تعادل بزرگتر شود.اگرچه تی رکس ها اغلب به عنوان شکارچیان انفرادی شناخته می شدند، اما آنها در واقع در دسته زندگی می کردند و ممکن است هرگز ما هرگز نشویم. قادر به درک عملکرد واقعی دست ها باشد. بیایید دریابیم. یافتن این دست‌ها مانند یافتن غده‌ها در آمریکای شمالی و جنوبی است بدون اینکه مرغ مگس‌خواری را پیدا کنید که منقار بلند خود را به آن‌ها بچسبانند. به همین ترتیب، برای درک ویژگی‌ای که در پیشینه فسیلی وجود ندارد، باید زمینه را درک کنیم. پس از گذشت بیش از 66 میلیون سال، در این مدت، آتشفشان ها شکل گرفته و نابود شده اند، جزیره ها شکل گرفته و نابود شده اند، و ده ها هزار گونه آمده و رفته اند. بنابراین، ما باید رفتارهای خاصی را درک کنیم. علاقه به دستان عجیب حیوانی که 66 میلیون سال پیش منقرض شد عجیب به نظر می رسد. اما پیرسون علاوه بر کنجکاوی در مورد یک موضوع جذاب، دلیل آن را می داند. او می گوید: دست ها برای ما انسان ها بسیار مهم هستند زیرا به ما کمک کردند زنده بمانیم. دست‌ها راه اصلی ما برای برقراری ارتباط با محیط هستند، بنابراین نمی‌توانیم به آنها فکر نکنیم.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *