تکنولوژی

آیا مغز سالم واقعا بدن سالم است؟



ما اغلب ماهیچه ها را پدیده ای کاملاً جدا از ذهن و عقل فرد تصور کرده ایم. شاید حتی در برخی فرهنگ ها یا ضرب المثل ها، قدرت عضلانی و قدرت بدنی فرد به نحوی در تضاد یا مقایسه با قدرت ذهنی فرد قرار می گیرد و این گونه تعبیر می شود که توانایی ذهنی و توانایی عضلانی نمی تواند همزمان باشد. جای دیگری اما حقیقت این است که مغز و ماهیچه های ما دائما در حال ارتباط و تبادل سیگنال های الکتروشیمیایی هستند. می توان گفت سلامت مغز ما در طول زندگی ما به صورت کاملا ملموس به حرکت ماهیچه ها بستگی دارد.ماهیچه های اسکلتی نوعی ماهیچه بدن هستند که به فرد امکان حرکت می دهند. این ماهیچه ها یکی از بزرگترین قسمت های بدن انسان هستند. عضله اسکلتی نیز به عنوان یک بافت غدد درون ریز در نظر گرفته می شود که مولکول های سیگنال را آزاد می کند. مولکول های آزاد شده به قسمت های دیگر بدن انسان می روند و دستورات لازم را برای انجام برخی کارها به آنها می دهند. مولکول‌های پروتئینی که پیام‌ها را از ماهیچه‌های اسکلتی به بافت‌های دیگر از جمله مغز منتقل می‌کنند، میوکین نامیده می‌شوند. هنگامی که آنها به مغز می رسند، پاسخ های فیزیولوژیکی و متابولیک را نیز در آنجا تنظیم می کنند. در نتیجه، میوکین ها توانایی تأثیرگذاری بر شناخت، خلق و خو و رفتار عاطفی را دارند. ورزش اساساً چیزی را تحریک می کند که دانشمندان آن را گفتگوی متقابل بین عضلات و مغز می نامند. پیام رسان های میوکین به تعیین پاسخ های مطلوب خاص در مغز کمک می کنند. این پاسخ ها ممکن است شامل تشکیل نورون های جدید و افزایش انعطاف پذیری سیناپسی باشد. باید گفت که هر دو مورد فوق باعث تقویت یادگیری و حافظه می شوند. می توان نتیجه گرفت که ماهیچه های قوی برای عملکرد سالم مغز ضروری هستند.در عضلات جوان، مقدار کمی ورزش باعث تحریک فرآیندهای مولکولی می شود که رشد عضلات را تحریک می کند. فیبرهای عضلانی در اثر کشش و فشار آسیب می بینند و با ترکیب شدن با یکدیگر و افزایش اندازه و جرم به ترمیم خود ادامه می دهند. ماهیچه‌ها پس از هر سری استراحت کوچک قوی‌تر می‌شوند و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا ریکاوری کنند، جوان شوند و دوباره رشد کنند. با افزایش سن، سیگنال های ارسال شده توسط ورزش بسیار ضعیف تر می شوند. اگرچه به دست آوردن و حفظ توده عضلانی برای افراد مسن دشوارتر است. اما هنوز هم می توان این کار را انجام داد و حفظ آن برای حفظ سلامت مغز مهم است. حتی مقادیر متوسط ​​ورزش می تواند متابولیسم را در مناطقی از مغز که برای یادگیری و عملکرد حافظه در بزرگسالان مسن تر مهم است، افزایش دهد. از سوی دیگر، خود مغز نیز به شیوه‌های فیزیکی قابل توجهی به فعالیت‌های ورزشی پاسخ می‌دهد. هیپوکامپ، ساختار مغزی که نقش عمده ای در یادگیری و حافظه دارد، در اواخر بزرگسالی کوچک می شود. این می تواند منجر به افزایش خطر زوال عقل شود. نشان داده شده است که تمرینات ورزشی باعث افزایش اندازه هیپوکامپ حتی در سنین بالاتر می شود و در نتیجه با اثرات پیری مقابله می کند و حافظه فضایی را بهبود می بخشد. به عنوان مثال، میوسین آیریزین تحت تأثیر سطح استروژن قرار می گیرد و زنان یائسه بیشتر مستعد ابتلا به بیماری های عصبی هستند. این نشان می دهد که ایریزین ممکن است نقش مهمی در محافظت از نورون ها در برابر کاهش های مرتبط با افزایش سن ایفا کند. همبستگی در آنها افراد مبتلا به سارکوپنی یا آتروفی عضلانی مرتبط با افزایش سن بیشتر در معرض خطر زوال شناختی هستند. شواهد روزافزون حاکی از آن است که از دست دادن توده و عملکرد ماهیچه های اسکلتی، مغز را در برابر اختلال عملکرد و بیماری آسیب پذیرتر می کند. از سوی دیگر، ورزش حافظه، سرعت پردازش و کارایی اجرایی را به ویژه در افراد مسن بهبود می بخشد. باید گفت که ورزش نیز این توانایی های شناختی را در کودکان تقویت می کند و در نهایت می توان تعبیر کرد که زبان مولکولی قوی و پایداری بین عضلات و مغز انسان وجود دارد. ورزش به ما کمک می کند که حتی در سنین بالاتر به این زبان مسلط شویم.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.